Op International Women’s Day sta ik even stil bij een periode uit mijn leven die me altijd is bijgebleven. Een aantal jaar geleden werkte ik namelijk als draagster in de uitvaartzorg. In die tijd heb ik ongeveer tweehonderd diensten mogen draaien, soms alleen, soms in een team, soms met mannen, soms met vrouwen.
De diensten die mij het meest zijn bijgebleven, waren de momenten waarop we met vier of zes vrouwen samen naar het zuiden van Nederland of naar België gingen om te schouderen. Dat waren voor mij de mooiste diensten. We werkten dan onder leiding van één drager die de commando’s gaf. Die aanwijzingen zorgden ervoor dat we als één geheel konden bewegen: tegelijk optillen, tegelijk stappen en op precies het juiste moment stoppen.
Eenheid in actie.
Er zat iets bijzonders in die samenwerking. Met zes vrouwen een kist dragen, in hetzelfde tempo, met dezelfde focus en hetzelfde respect voor degene die we begeleidden naar de laatste rustplaats. Het voelde krachtig, maar ook sereen. Zonder veel woorden wist iedereen wat er moest gebeuren. Soms hoefde je elkaar alleen maar even aan te kijken.
In de periode dat ik dit werk deed, werd het ook steeds normaler dat vrouwen de kist droegen. Waar het vroeger bijna vanzelfsprekend was dat dit door mannen werd gedaan, zag je langzaam een verandering. Steeds vaker stonden er vrouwen naast, en uiteindelijk ook in plaats van, mannen. Niet omdat het moest, maar omdat het gewoon net zo goed kon. Misschien soms zelfs beter, juist door de aandacht, het ritme en de zorgvuldigheid die we meebrachten.
Kracht zit niet alleen in spierballen.
Toch was niet iedereen daar meteen aan gewend. Sommige mannelijke collega’s keken in het begin nog een beetje afwachtend naar een team dat volledig uit vrouwen bestond. Alsof kracht alleen in spierballen zat, terwijl het in de praktijk juist vaak gaat om samenwerking, techniek en rust.
Maar de praktijk liet iets anders zien. Diensten verliepen rustig en waardig, families waren dankbaar en het moment kreeg precies de aandacht die het verdiende. En daar gaat het uiteindelijk om in de uitvaartzorg: niet om wie het doet, maar om hoe het wordt gedaan.
Als ik nu terugdenk aan die tijd, denk ik vooral aan dat gevoel van samen iets waardevols doen. Zes vrouwen die in stilte een kist schouderen, volledig gefocust op dat ene moment. Voor de familie. Voor de overledene. Voor een waardig afscheid.
En misschien is dat wel precies waar International Women’s Day ook over gaat: even stilstaan bij de kracht van vrouwen. Ook op plekken waar dat ooit niet zo vanzelfsprekend was. 💜
Dit bericht is geschreven vanuit eigen ervaringen.